غیبت عبارت است از نقطه عزیمت انسان به سوی آزادی و تعین(Bestimmt ) اراده ی خویش و نقطه ی عطفی در آگاهی وی از آن.
امام برای همیشه غایب می شود تا اراده انسان متعین گردد. تعین اراده زمینه ساز ظهور عقلانیت است. لذا امام باید آگاهانه غایب شود.
به طور کلی غیبت سرآغاز عبور از تعبد محض به عقلانیت و آزادی است.
غیبت برای ما میتوانست دوره آغاز سوبژکتیویته باشد اما ما هنوز در رآلیسم مبتذل (مطابقت ذهن با عین نه بالعکس) گرفتاریم.