درسی از« تاریخ معرفت» آموخته ام و آن این است که:

«گفته ها و یافته ها و بافته های ما را آیندگان از دم تیغ نقد خویش خواهند گذراند، پس بدین غره مشو که در عصر خویش، گل سر سبد کاروان معرفت باشی».

آری،باوربه این حکم، ما را از گرفتار شدن در منجلاب جزم گرایی و جزم اندیشی،خواهد رهانید. منجلابی که قرن هاست در آن گرفتار آمده ایم.