گفتیم که سومین اصل از اصول بنیادین پوزیتیویسم، اصل فروکاستی بود. این اصل ریشه در آراء و نظریات برتراند راسل، فیلسوف انگلیسی دارد. وی بنیانگذار اتمیسم منطقی است که بعدها شکل پخته تر آنرا در نظریات ویتگنشتاین مقدم و کتاب تاثیرگذارش، رساله منطقی- فلسفی، می بینیم. راسل مدعی بود که هر گزاره مرکبی یک گزاره مولکولی است و قابل تقسیم به گزاره های اتمی و بسیط. گزاره های اتمی جملگی از تجربه و مشاهده مستقیم حاصل می شوند. این دیدگاه در نظریات پوزیتیویستها نقش محوری را ایفا کرد. آنان که علم را مهمترین منبع معرفت به حساب می آوردند در صدد بودند تا از این طریق متافیزیک را خلع سلاح کنند. از این رو عمده مباحثشان در حول وحوش علم و مسایل علمی بود.

این اصل می گوید که هر نظریه علمی نهایتا به گزاره های اتمی که از مشاهده مستقیم حاصل گشته اند منتهی خواهد شد. یعنی علم حاصل مشاهده و بعد فرضیه است.

اولین حملات به این دیدگاه از سوی پوپر صورت گرفت. اما بعدها کوآین بود که با ارائه نظریه کل گرایانه(holoism) خود به کلی منکر اصل فروکاستی شد. کوآین در مقاله « دو جزم تجربه گرایی» به تفصیل در این مورد سخن گفته است. او علم را مجموعه گزاره ها می داند و جستجوی گزاره های اتمی را کاری بیهوده و غیر ضروری قلمداد می کند. درباره نظریه کوآین بعدا به تفصیل سخن خواهیم گفت.